اسكربت (صغيرتي)

زين: هاجر انا بحبك والله وكنت هكلم زين النهارده و
هاجر: و كلمته وليه متكلمش ابوك خايف منه. 
زين: مش خايف بس انتى عارف اصتوانة كل دور مربتش... وانى عيل فا1شل ومليش لازمه
هاجر بدموع بتحاول تمنعها
: سلام يا زين
زين: هاجر انا... بس كانت قفلة... زين اتجه لدولاب يطلع هدوم علشان يروح لهاجر والى يحصل يحصل بس جاته رساله على تلفونه من معتز 
زين قراها: هاجر مش هتخطب لحد بس شد عيلك واشتغل وعتمد على نفسك وهتبقا ليك
زين ابتسم
تانى يوم 
معتز بخفوت وهو بيزحلها شعرها
: ملك ملك
ملك بنوم: اممم
معتز: شكلك عايزه تنامى بس اخاف اسيبك لوحدك... كمل ليها... ملك معلش استحملى على نفسك وقومى غيرى وانا هخليكى تنامى في الشركه 
ملك فتحت عيونها: انت هتخدنى معاك
معتز: ايوه ولا عايزه تنامى اسيبك هنا بس ممكن يحصل زى امبارح 
ملك: لا هروح معاك
معتز: طاب يلا قومى اغسلي وشك وشعرك وانا هجهزلك الهدوم 
ملك: حاضر 
ملك دخلت الحم1ام معتز طلع هدوم ليها 

معتز لملك الى طلعت من الحم1ام 
: البسي دول يلا علشان اسرحلك
عند هاجر 
قاعده في اوضتها ماسكه التلڤون وبتبصله بحزن
الباب اتفتح ودخل باباها
: هاجر
هاجر: نعم يا بابا
والد هاجر: العريس مش جاي النهارده حصله ظروف هيجى بعد كام يوم
هاجر: إن شاءلله يا بابا 
والد هاجر طلع وقفل الباب وهجر مسكت الفون بعتت رساله لزين انه في امل لسه قدامه
عند زين خلص لبس وستنى معتز
والد زين صابر: على فين يا خي1بت الندا1مه 
زين بهدوء: رايح ااشغل يا والدى
صابر بسخريه: شغل اي يا ابو الشغل انت بتعرف تتنيل تعمل حاجه اصلا 
معتز كان نزل
: ايوه بيعرف ولا انت عايزه يقعد زى الست الخا1يبه جنبك تنصبوا على بنات الناس علشان تاخدوا ورثهم 
صابر: ادى الى انت مشيلي وراها بيقول عليك ست خا1يبه 
زين: يلا يا معتز 
بعد وقت في الشركه