اسكربت (صغيرتي)

سميه: هنعمل اي
صابر بشر: البت دى تموت والورث يتقسم بڈم ..ا يخد كل حاجه سميه: يا مرى هتم1وتها يا صابر
صابر: اعمل اي هو دا الحل هما الى جبرونى على كدا وبعدين انا عندى حجتى 
بليل 
ملك: معتز
معتز: ايوه يا حبيبتي 
ملك: جعانه 
معتز: هخلص الشغل الى في ايدى وننزل ناكل يا حبيبتي 
ملك: معتز هو زين بقا وحد كويس غير عمو صابر وعمو شادى 
معتز: اه يا حبيبتي بقا كويس وهيبا معانا مش مع عمو شادى وصابر تانى 
ملك: ايوه كدا حلو انا كنت بحبه والله بس هو بدا يسمع كلام عمو شادى وصابر
معتز: شكلنا مش هنشتغل يلا ننزل ناكل يا ملك
تحت
شادى بعصپيه : اي الكلام الى بتقوله دا يا صابر انت اوعى
صابر: والله زي ما بقولك كدا ابنك و ملك في بينهم حاجه و مدام هو مش متجوزها يبقا اي. 
شادى: انت شكلك خر1فت... معتز بس معتربها مسؤؤله منه من يوم ما جده وصاه عليها واليت متعلقه بيه مش اكتر 
صابر: وختبارات الحمل الى لقيتها مراتى في الجناح بتاعهم 
شادى: معرفش بس مفيش الكلام دا وبعدين ابنى من وسط كل بنات العالم هيختار المحنو1نه دى 
صابر: انا غلطان يا خويا علشان خايف على والدك من المج1نونه دى

برا
زين واقف في الجنينه بهدومه البيت المريحه وماسك كوباية شاى ابتسم لما شاف هاجر معديه طلعلها
زين: راحه فين
هاجر بخضه: راحه عند جدتى 
زين: دلوقتي الوقت متاخر
هاجر: محتجانى ولازم اروحلها
زين: امشي وانا همشي وراكى لحد ما توصلي 
هاجر: لا طبعاً 
زين غمزلها: متخفيش مش هبص على حاجه
هاجر: انت سا1فل على فكره 
زين: عارف... كمل بجديه... يلا الوقت متاخر و مينفعش تمشي لوحدك
هاجر اتحركت وزين اتحرك ورها وكان قريب منها
زين: على فكره انا بدأت شغل النهارده. هاجر.... ساكته.. معاى مبلغ حلو إن شاءلله هشترى شقه بعيد عن اهلى انا مش حابب اقعد معاهم وإن شاءلله شهرين بس انا بخد مرتب حلو من الشغل وغير انى بدات ادور على شغل تانى و ممكن اخد سلفه اجيب العبش ومهرك والفرح وسعتها مش هستنا لحظه وهاجى اخطبك 
هاجر ابتسمت وهى ماشيه
: وانا هستناك العمر كله